همانطور که هر والدینی که تا به حال با تشخیص ADHD یا ADD برای فرزندان خود مواجه شده است، می‌داند، سفر برای دریافت پاسخ مملو از نگرانی است و به دنبال آن احساس سردرگمی در مورد اینکه چه کاری باید انجام شود، حتی با این تشخیص در دست است.

من به عنوان یک درمانگر ازدواج و خانواده دارای مجوز 20 ساله، به خوبی می دانم که از آنجایی که والدین و کودکان مبتلا به ADHD از طریق رژیم غذایی، احتمالات دارویی و رفتاری، پس از تشخیص، شروع به وجین علف های هرز می کنند، بنابراین سیل نظرات با نیت خوب اما غالباً غالب شروع می شود. که می تواند توسط همسالانتان یا سایر والدین بر ما انباشته شود. این پیشنهادها که برای مفید بودن طراحی شده‌اند، می‌توانند وضوحی را که فکر می‌کنید با یادگیری بیشتر به دست می‌آورید، مخدوش کنند.

در کتاب من، درمان خانگی، من در مورد راه هایی که خانه های ما می توانند از مسیرهای درمانی ما پشتیبانی کنند، از جمله برای ADD و ADHD صحبت می کنم. همانطور که به خوبی می توانید حدس بزنید، محیط ما می تواند برای سفر ما حمایت کننده یا بی ثبات کننده باشد. حقیقتی که من آموخته ام این است: نحوه بیرون رفتن ما به دنیا با ابزارهایی که در خانه ایجاد می کنیم آغاز می شود.

در پروژه‌های طراحی‌ام، من کاملاً دوست دارم این ابزارها را عملی کنم، همانطور که در مورد خانواده‌ای که مرا استخدام کردند تا خانه‌شان را برای پسری که با ADHD دست و پنجه نرم می‌کند، حمایت کنم. به طور خاص، این خانواده مرا به خانه آوردند تا خانه 1988 خود را به یک فضای زندگی مرتبط و کاربردی تبدیل کنند که از درون به بیرون از هر عضو خانواده پشتیبانی کند. هدف ما – همانطور که هدف هر پروژه طراحی برای من است – این بود که نیازهای بهداشت روانی خانواده را در اولویت قرار دهیم. از طریق این پروژه بسیار عمدی، توانستم آرامش و شادی آنها را در سراسر خانه افزایش دهم.

در اینجا مکانهایی هستند که من آن تحول را شروع کردم:

رنگ

رنگ بسیار ساده ترین و تاثیرگذارترین مکان برای شروع با ADD و محیط خانه است. وقتی رنگ را می بینیم، شبکیه چشم پیامی به مغزمان می فرستد. این انتقال باعث ترشح هورمون‌های خاصی مانند دوپامین و سروتونین در مغز ما می‌شود. در هر پروژه ای که با یک کودک ADD کار کرده ام، با رنگ شروع می کنیم.

در اینجا یک واقعیت جالب وجود دارد: اتاق های ADHD لازم نیست تماماً سفید باشند. این تصور وجود دارد که ADD یا ADHD به این معنی است که شما بیش از حد تحریک شده اید. این دروغ است. بسیاری از افراد ADHD – کودکان و بزرگسالان، به طور یکسان – در واقع به گونه ای تحت تحریک قرار می گیرند که منجر به علائم آنها می شود. استفاده از رنگ ها، به خصوص در این مواقع، می تواند راه مناسبی برای افزایش تنظیم سالم مغز باشد.

رنگ‌های آبی، سبز و سفید برای ایجاد حس آرامش بهترین گزینه هستند، اما اگر می‌خواهیم بهره‌وری را تشویق کنیم یا انرژی را افزایش دهیم، رنگ‌های قرمز، نارنجی و زرد جایی است که می‌خواهیم بچرخیم.

این اتاق برای پسر مشتری من که با ADD خود درگیر بود طراحی شده است. ما می خواستیم روی رنگی فرود بیاییم که بتواند او را در دو هواپیما ملاقات کند. او فضایی را می‌خواست که در پایان روز از فشار خارج شود، اما در زمان فرا رسیدن زمان، تمرکز بیشتری را برای خواندن یا تکالیف خانه تشویق کند. من و او با هم روی آبی فرود آمدیم که هم زمانی که به آن نیاز داشت آرامش بخش بود و هم زمانی که هدفش مولد بودن بود، نیروبخش بود.

READ  به‌روزرسانی بیرونی خانه‌ی مزرعه - وضعیت فعلی خانه، زمین ورزشی، و آنچه بعداً می‌آید

سازمان

سازمان راه بسیار خوبی برای توانمندسازی فرزندانمان برای کنترل علائم رفتاری است که اغلب همراه با این تشخیص است – این علائم فراموشی، عدم تمرکز، و ناتوانی در انجام وظیفه … در میان دیگران است. در مورد یکی از عزیزانی که از ADHD/ADD رنج می‌برند، دشوار است که ببینیم او با علائمی دست و پنجه نرم می‌کند، در حالی که به‌طور هم‌زمان خود را ناامید می‌بینید که باید با همان علائمی که آنها تجربه می‌کنند کنار بیایند. در واقع، فکر می‌کنم از هر والدین یک کودک ADHD/ADD شنیده‌ام که در یک مقطع زمانی می‌گویند: «از اینکه هزار بار از آنها بخواهم کاری انجام دهند و آنها آن کار را انجام ندهند، حالم به هم می‌خورد. مثل اینکه آنها حتی صدای من را نمی شنوند.

تشخیص داده شده یا نه، سازماندهی برای همه مغز ما خوب است. چیزهایی مانند نظم، ثبات و برنامه‌ریزی، نه تنها به ما کمک می‌کنند تا بهره‌ورتر شویم، بلکه باعث می‌شوند احساس امنیت بیشتری داشته باشیم. همه اینها به ویژه برای کودکانی که هر یک از این تشخیص ها را دارند مهم است. اما، در اینجا چیزی مهم است که بدانید، افراد سبک های مختلف سازمانی دارند که بیشتر با مغز آنها صحبت می کند. برخی از ما بصری هستیم، برخی دیگر فهرست‌نویس هستیم، در حالی که برخی انتزاعی‌تر هستند. چیزی که برای من و شما مانند هرج و مرج است، برای آنها منطقی است.

وقتی سیستم های سازمانی را در خانه مشتری طراحی می کنم، آنها را وارد فرآیند می کنم، به خصوص اگر دارای ADD یا ADHD باشند. همین کار را با بچه هایتان انجام دهید. ابتدا با نیت اتاق شروع کنید و به آن هدف سازماندهی کنید. دلیل آن این است که آنچه برای آشپز در آشپزخانه کار می کند ممکن است برای 13 ساله شما که به چیزی بسیار متفاوت برای فضای خود نیاز دارد، کارایی نداشته باشد.

همچنین، ذهنیت خود را در مورد سازمان گسترش دهید. بله، سطل و سبد است، اما رفتار هم هست. اگر بتوانیم رفتاری را قبل از شروع بی نظمی حل کنیم یا ایجاد کنیم، در آن صورت قبل از وقوع آن نشانه را برطرف می کنیم. چیزی که به نظر می رسد این است:

در خانه این مشتری، ما یک نوار مرطوب سال 1988 را به یک دیوار گلخانه ای تبدیل کردیم که با سیستم کوچک دراپ زون کامل شد. هر یک از اعضای خانواده بچه مخصوص به خود را داشتند و ما سبدهای پایین تری برای کفش، کیف و کیف داشتیم. قلاب‌ها – که من دوست دارم اطمینان حاصل کنم که از تمام فضای عمودی استفاده می‌کنیم – روی دیوار مقابل می‌رفتند و ژاکت‌ها، روسری‌ها و کلاه‌ها را از زمین دور نگه می‌داشتند.

قسمت بالای نوار نیز به گونه‌ای طراحی شده بود که یک نقطه برای کلیدها و یک سینی قصد داشته باشد، راه حل من برای کمک به اهداف و رویاهای شخصی شما.

کل این فضا، که ابتدا برای دادن سیستمی به فرزندشان با ADD ساخته شد تا او را در مسیر درست نگه دارد، به سرعت تبدیل به یک راه حل برای کل خانواده شد.

زمان در

سه راه اصلی وجود دارد که ADHD ارائه می کند. این سه عبارتند از: بی توجهی، که دشواری توجه است، بیش فعالی-تکانشی، که منجر به کشمکش های شدید با یک جا نشستن یا تنظیم تکانه می شود، یا ترکیبی که ترکیبی از این دو است. چیزی که همه اینها را پیچیده می کند، این است که چالش های دیگری وجود دارد که می توانند مانند ADHD یا ADD به نظر برسند اما این گونه نیستند، مانند افسردگی، اضطراب یا اختلالات خواب. در حالی که همه اینها به سردرگمی در مورد آنچه ممکن است کودک شما با آن روبرو شود می افزاید، یک چیز واضح است. برای کودکانی که با طیف وسیعی از این علائم دست و پنجه نرم می کنند، مبارزه واقعی برای آن ها وجود دارد که احساس کنند مسئول یا هماهنگ با ارتباط ذهن و بدن خود هستند.

READ  بنیانگذار Uchronia خانه خود را به عنوان "نامه عاشقانه به صنایع دستی فرانسوی" طراحی می کند

همانطور که علم به ما نشان می دهد، ارتباط ذهن و بدن به طور فزاینده ای مهم است و بر تمرکز، بهره وری، درمان و موارد دیگر تأثیر می گذارد. به عنوان ابزاری برای حل این موضوع، من دوست دارم ایجاد کنم زمان در فضاها، اینها نقاطی در خانه های ما هستند که فرزند شما می تواند آن را تنظیم مجدد کند و در آن حضور داشته باشد.

سود TIME IN با بچه ها بسیار زیاد است.

در این فضای TIME IN، با ساختن یک دیوار مصنوعی با تخته فوم، یک گوشه زیر پله‌ها ایجاد کردم. من هر دو طرف را با کاغذ دیواری گرم پوشاندم، اما از طرف دیگر – رو به اتاق غذاخوری – از فضا برای قرار دادن یک قفسه شراب استفاده کردم.

این فضا تقریباً همیشه در مقیاس کوچک برای پیله کردن کودک است. این به عنوان یک فضای آرام است که در آن آنها می توانند بنشینند و بخوانند یا به سادگی رویاپردازی کنند، همه اینها برای آرام کردن ذهن و بدن است.

روی دیوار سطل‌هایی نصب کردیم و آنها را با فعالیت‌های عمدی پر کردیم که تحقیقات نشان داده است ذهن را آرام می‌کند. این فعالیت‌ها را می‌توان برای کودک تنظیم کرد، اما اغلب شامل تمرکز حسی مانند رایحه‌درمانی و موسیقی می‌شود تا به کودک کمک کند ذهن خود را به بدن خود متصل کند، همیشه بازی‌های آرام را برای افزایش تمرکز و پتوها یا ملحفه‌هایی برای تسکین اضافه می‌کنند.

اشتراکی

با ADD و ADHD، می‌توان به راحتی به رفتارهایی که در کودکان ما ایده‌آل‌تر نیستند، تمرکز بیشتری نسبت به صحبت در مورد آنچه مؤثر است، داد. به عبارت دیگر، ما این خطر را داریم که نه ها و انتقادها بلندتر از تحسین و تمجید شود. من دوست دارم تفکر خود را در مورد فرزندپروری از اصلاح رفتار تا ساختن آن مهندسی معکوس کنم.

من سه دختر دارم که در سه مرحله رشدی مختلف قرار دارند – یک نوجوان 16 ساله، یک نوجوان کوچکتر در 14 سالگی و یک دانش آموز کلاس سوم. برنامه های ما موز است! بله، ما انواع برنامه‌های زمان‌بندی را داریم که می‌توانیم به آنها متوسل شویم، اما به نوعی کاغذ، آشغال‌ها و آشغال‌ها به هر سطحی از پله‌ها تا میز آشپزخانه راه پیدا می‌کنند. مانند مشتریان من، ما نیز به شدت به دراپ زون خود نیاز داشتیم. برای تعریف مسیر ما، متداول‌ترین مسیری را که از جایی که وارد خانه می‌شویم از طریق گاراژ به آشپزخانه را دنبال کردم و دیدم که چگونه انباشتن وسایل ما از لحظه‌ای که بچه‌هایمان به در می‌خوردند شروع شد. بنابراین، من از توصیه هایی که به مشتریان خود می دهم پیروی کردم. من یک مرکز فرماندهی خانواده ایجاد کردم. من هم مثل آنها دیواری را انتخاب کردم که هرگز به آن توجه زیادی نکردیم و آن را به حداکثر رساندم.

عکس توسط علی هارپر

برای شروع، ما قلاب ها را برای استفاده از تمام فضای عمودی اضافه کردیم. بعد – و من عاشق این نکته هستم – از رنگ برای تعریف و قاب فضای کاری دیوارمان استفاده کردم. این بسیار موثر است زیرا رنگ نشانه ای برای توجه است، چیزی که اگر شما هم مثل من هستید، همیشه سر بچه هایتان فریاد می زنید تا انجامش دهند. TBH، من شوهرم تراویس را نیز به این موضوع اختصاص می دهم. او ADD دارد و من به اندازه بچه‌ها از او حمایت می‌کنم تا به سازماندهی برنامه‌ها و فضا کمک کنم. این دیوار اولین خط دفاع من است.

با انتخاب یک دیوار بدون استفاده، شما در حال ساختن یک سیستم سازمانی خانه به ظاهر از هیچ هستید و آن را مطابق با نیازهای خود تنظیم می کنید!

READ  در 43 سالگی، با 12 چیز که ممکن است درباره من ندانید
عکس توسط علی هارپر

یک چیز عالی دیگر اضافه کردن یک تخته عادت به دیوار است. اینجاست که می‌توانیم فرآیندها و الگوهای مثبتی بسازیم که به عادت‌هایی تبدیل شوند که ما را در مسیر نگه می‌دارند. هیچ عادتی خیلی کوچک نیست. به علاوه این امکان را به ما می دهد تا پیروزی های خود را به عنوان یک خانواده جشن بگیریم.

من ردیاب عادت خودم را در حمام اولیه‌ام ابداع کردم تا به من کمک کند وارد شیار ورزش و مدیتیشن شوم، در طول همه‌گیری زمانی که به معنای واقعی کلمه تمام فضای شخصی‌ام را از دست دادم، گوشه‌ای کوچک در حمام برای بلند کردن وزنه، انجام یوگا ایجاد کردم. و مدیتیشن کنید ردیاب عادت من به من یادآوری می‌کند که عادت‌هایم را دنبال کنم تا روال قبلی‌ام را گم نکنم.

بین رنگ ها یا سیستم های برچسب، کل این دیوار به یک نشانه بصری برای اهداف ما تبدیل می شود. و برای کودکان مبتلا به ADD یا ADHD، می تواند به ایجاد تمرکز و ایجاد روال هایی که منجر به رفتارهای مثبت می شود کمک کند. از سفارشی کردن این فضا با اهداف یا خاطرات خانوادگی دوری نکنید، هر کاری که برای تبدیل شدن به این مکان لازم است.

در نهایت، و شاید مهمتر از همه، یک جلسه هفتگی خانوادگی تنظیم کنید. اینجا جایی است که همه شما هر هفته در یک فضای مشترک گرد هم می آیید. من اتاق غذاخوری را دوست دارم. تلفن ها دور می شوند و ما با یکدیگر چک می کنیم. به عنوان والدین، خود را با فهرستی از اهداف، نیازها، و به روز رسانی های خانواده و همچنین سوالات فراوانی برای صحبت کردن آن بچه ها مسلح کنید.

برای نوجوان مشتری من که با ADD و خانواده اش دست و پنجه نرم می کرد، متوجه شدیم که اتاق غذاخوری آنها فضای خنثی کاملی برای به اشتراک گذاشتن احساسات و ناامیدی ها و همچنین حل مشکل است. یافتن یک منطقه بدون قضاوت در خانه، جایی که آنها بتوانند به طور منظم ملاقات کنند، کلید باز کردن ارتباط مثبت برای خانواده آنها بود. زمانی که من یک درمانگر تمام وقت بودم، این ابزار اصلی بود که به خانواده‌ها کمک می‌کردم تا آن‌ها را اجرا کنند.

داده های بسیار غنی وجود دارد که به ما می گوید که والدین و بچه ها اینگونه صحبت می کنند به سلامت روان آنها و ما منجر می شود. این ممکن است بدیهی به نظر برسد، اما از آنجایی که دستگاه‌ها، فعالیت‌ها و هزاران چیز دیگر برای جلب توجه ما رقابت می‌کنند – نه اینکه به مغز بیش از حد یا کمتر تحریک شده اشاره کنیم – و برای سلام و خداحافظی بسیار آسان است که میزان تبادل روزانه ما باشد.

اولین چیزی که باید در مورد فضاها و مبارزاتمان به خاطر بسپاریم، خواه ADD، ADHD یا چیز دیگری باشد، این است که خانه های ما چیزی بیش از یک پس زمینه برای زندگی ما هستند. آنها بازتابی از عادات و تعادلی هستند که ما در خود ایجاد می کنیم. وقتی طراحی محیط اطراف خود را برای حمایت از خود تداعی می کنیم، خانه های ما در واقع می توانند ما را بالا ببرند و سلامت روان ما را غنی کنند.

*طرح های توسط آنیتا یوکوتا
**طراحی توسط امیلی بوزر
***عکس از سارا لیگوریا-ترامپ
(مگر این که خلاف آن قید شود)

دیدگاهتان را بنویسید